xristianoi.gr προοδευτικoς χριστιανισμoς

Είμαι πεπεισμένος Ουνιβερσαλιστής. Πιστεύω ότι τελικά όλοι οι άνθρωποι θα συγκεντρωθούν μέσα στην αγάπη του Θεού. Στους πρώτους αιώνες, ο Ωριγένης ήταν το μεγάλο όνομα που συνδέθηκε με τον Ουνιβερσαλισμό. Θα συμφωνούσα με τον Ωριγένη ότι ο ουνιβερσαλισμός δεν είναι κάτι εύκολο. Ο Ωριγένης πίστευε ότι μετά τον θάνατο πολλοί θα χρειάζονταν παρατεταμένη διδασκαλία, την πιο αυστηρή πειθαρχία, ακόμη και τη σκληρότερη τιμωρία, πριν γίνουν κατάλληλοι για την παρουσία του Θεού. Ο Ωριγένης δεν κατάργησε την κόλαση· πίστευε ότι κάποιοι άνθρωποι θα έπρεπε να πάνε στον παράδεισο μέσω της κόλασης. Πίστευε ότι ακόμη και στο τέλος θα υπήρχαν κάποιοι πάνω στους οποίους θα έμεναν σημάδια. Δεν πίστευε στην αιώνια τιμωρία, αλλά έβλεπε τη δυνατότητα μιας αιώνιας συνέπειας. Έτσι, η επιλογή είναι αν θα δεχθούμε την προσφορά και την πρόσκληση του Θεού πρόθυμα ή αν θα πάρουμε τον μακρύ και φοβερό δρόμο μέσα από αιώνες καθαρμού.

Ο Γρηγόριος Νύσσης έδωσε τρεις λόγους για τους οποίους πίστευε στον ουνιβερσαλισμό.

Πρώτον, πίστευε σε αυτόν εξαιτίας του χαρακτήρα του Θεού: «Επειδή είναι αγαθός, ο Θεός σπλαχνίζεται τον πεσμένο άνθρωπο· επειδή είναι σοφός, δεν αγνοεί τα μέσα για την αποκατάστασή του».

Δεύτερον, πίστευε σε αυτόν εξαιτίας της φύσης του κακού. Το κακό πρέπει τελικά να εξαλειφθεί από την ύπαρξη, «ώστε το απολύτως μη-ον να πάψει να υπάρχει». Το κακό είναι ουσιαστικά αρνητικό και καταδικασμένο σε ανυπαρξία.

Τρίτον, πίστευε σε αυτόν εξαιτίας του σκοπού της τιμωρίας. Ο σκοπός της τιμωρίας είναι πάντοτε θεραπευτικός. Στόχος της είναι «να χωρίσει το καλό από το κακό και να το ελκύσει στην κοινωνία της μακαριότητας». Η τιμωρία θα πονέσει, αλλά είναι σαν τη φωτιά που χωρίζει το κράμα από το χρυσάφι· σαν τη χειρουργική επέμβαση που αφαιρεί το άρρωστο μέρος· σαν το καυτηριασμό που καίει αυτό που δεν μπορεί να αφαιρεθεί με άλλον τρόπο.

Αλλά θέλω να καταγράψω όχι τα επιχειρήματα των άλλων, αλλά τις σκέψεις που με έπεισαν προσωπικά για τη καθολική σωτηρία.

Πρώτον, υπάρχει το γεγονός ότι στην Καινή Διαθήκη υπάρχουν πράγματα που δικαιολογούν περισσότερο από επαρκώς αυτή την πίστη. Ο Ιησούς είπε: «Κι εγώ, όταν υψωθώ από τη γη, θα ελκύσω όλους τους ανθρώπους προς εμένα» (Ιω. 12:32). Ο Παύλος γράφει στους Ρωμαίους: «Ο Θεός συνέκλεισε όλους στην απείθεια για να ελεήσει όλους» (Ρωμ. 11:32). Γράφει στους Κορινθίους: «Όπως όλοι πεθαίνουν στον Αδάμ, έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν εν Χριστώ» (1 Κορ. 15:22)· και βλέπει την τελική ολοκληρωτική νίκη όταν ο Θεός θα είναι τα πάντα εν πάσι (1 Κορ. 15:28). Στην Α΄ Τιμόθεο διαβάζουμε για τον Θεό «ο οποίος θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να έρθουν στην επίγνωση της αλήθειας», και για τον Χριστό Ιησού «ο οποίος έδωσε τον εαυτό του λύτρο για όλους» (1 Τιμ. 2:4-6). Η Καινή Διαθήκη δεν φοβάται καθόλου τη λέξη «όλοι».

Δεύτερον, ένα από τα καίρια χωρία είναι το Ματθ. 25:46, όπου λέγεται ότι οι απορριφθέντες πηγαίνουν σε αιώνια τιμωρία και οι δίκαιοι σε αιώνια ζωή. Η ελληνική λέξη για την τιμωρία είναι κόλασις, που αρχικά δεν ήταν ηθική λέξη. Σήμαινε το κλάδεμα των δέντρων για να αναπτυχθούν καλύτερα. Είναι αληθές ότι σε όλη την ελληνική κοσμική γραμματεία η κόλασις χρησιμοποιείται μόνο για θεραπευτική τιμωρία. Η λέξη για το «αιώνιο» είναι αἰώνιος. Σημαίνει κάτι περισσότερο από «παντοτινός», διότι ο Πλάτων —που ίσως επινόησε τη λέξη— λέει καθαρά ότι κάτι μπορεί να είναι παντοτινό και όμως να μην είναι αἰώνιον. Η απλούστερη διατύπωση είναι ότι το αἰώνιον μπορεί να χρησιμοποιηθεί σωστά μόνο για τον Θεό· είναι λέξη που ανήκει κατεξοχήν στον Θεό. Άρα η «αιώνια τιμωρία» είναι κυριολεκτικά η θεραπευτική τιμωρία που αρμόζει στον Θεό και που μόνο ο Θεός μπορεί να δώσει.

Τρίτον, πιστεύω ότι είναι αδύνατο να θέσουμε όρια στη χάρη του Θεού. Πιστεύω ότι όχι μόνο σε αυτόν τον κόσμο, αλλά και σε οποιονδήποτε άλλο κόσμο μπορεί να υπάρχει, η χάρη του Θεού παραμένει ενεργή, δραστική, σε λειτουργία. Δεν πιστεύω ότι η ενέργεια της χάρης του Θεού περιορίζεται σε αυτόν τον κόσμο. Πιστεύω ότι η χάρη του Θεού είναι τόσο πλατιά όσο το σύμπαν.

Τέταρτον, πιστεύω ακλόνητα στην τελική και πλήρη νίκη του Θεού, στον χρόνο όπου όλα θα υποταχθούν σε Αυτόν και όπου ο Θεός θα είναι τα πάντα εν πάσι (1 Κορ. 15:24-28). Για μένα αυτό έχει συνέπειες. Αν ένας άνθρωπος μείνει έξω από την αγάπη του Θεού στο τέλος των χρόνων, αυτό σημαίνει ότι αυτός ο ένας άνθρωπος νίκησε την αγάπη του Θεού — και αυτό είναι αδύνατο. Επιπλέον, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να σκεφτούμε τη νίκη του Θεού.

Αν ο Θεός ήταν μόνο Βασιλιάς ή Κριτής, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη νίκη Του ακόμη κι αν οι εχθροί Του βασανίζονταν στην κόλαση ή είχαν εξαλειφθεί ολοκληρωτικά. Αλλά ο Θεός δεν είναι μόνο Βασιλιάς και Κριτής· ο Θεός είναι Πατέρας — και είναι Πατέρας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Κανένας πατέρας δεν θα ήταν ευτυχισμένος όσο μέλη της οικογένειάς του βρίσκονται για πάντα σε αγωνία. Κανένας πατέρας δεν θα θεωρούσε νίκη την εξάλειψη των ανυπάκουων παιδιών του. Η μόνη νίκη που μπορεί να γνωρίσει ένας πατέρας είναι να έχει όλη την οικογένειά του πίσω στο σπίτι. Η μόνη νίκη που μπορεί να χαρεί η αγάπη είναι η ημέρα που η προσφορά αγάπης ανταποκρίνεται με επιστροφή αγάπης. Η μόνη δυνατή τελική νίκη είναι ένα σύμπαν που αγαπιέται από τον Θεό και αγαπά τον Θεό.

ΠΗΓΗ: [Quoted from William Barclay: A Spiritual Autobiography, pg 65-67, William B Eerdmans Publishing Company, Grand Rapids, 1977.] https://www.bobcornwall.com/2008/11/i-am-convinced-universalist-william.html