Αρχίζει να Μοιάζει Όλο και Λιγότερο με Χριστούγεννα Εξαιτίας του Χριστιανικού Εθνικισμού -Mark Sandlin
Του Αιδ. MARK SANDLIN
Λατρεύω τα Χριστούγεννα. Τα λατρεύω όπως ένα παιδί αγαπά την πρώτη χιονόπτωση. Τα αγαπώ για τα φώτα, τη ζεστασιά, τη μυρωδιά του πεύκου που καταφέρνει να γεμίζει κάθε δωμάτιο. Τα αγαπώ για τις ιστορίες που μας θυμίζουν ότι ανήκουμε ο ένας στον άλλον. Ότι είμαστε υπεύθυνοι ο ένας για τον άλλον. Ότι η Αγάπη δεν τα παρατά.
Γι’ αυτό με ραγίζει η καρδιά όταν βλέπω πώς ο Χριστιανικός Εθνικισμός προσπαθεί να τα οικειοποιηθεί.
Τα Χριστούγεννα είναι για να μας ελκύουν προς τη συμπόνια.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός μας τραβά προς τον έλεγχο.
Κι αν ακούσεις προσεκτικά, θα καταλάβεις την ένταση ανάμεσά τους — σχεδόν σαν δύο χορωδίες που ψάλλουν σε διαφορετικούς τόνους.
Η μία μας καλεί να ανοίξουμε χώρο στο πανδοχείο.
Η άλλη μάς διατάζει να κλειδώσουμε τις πόρτες.
Η μία ψιθυρίζει «μη φοβάσαι».
Η άλλη κραυγάζει «να φοβάσαι».
Η μία τιμά τους ευάλωτους.
Η άλλη προστατεύει τους ισχυρούς.
Κι αν έχουμε το θάρρος να κρατήσουμε την ιστορία των Χριστουγέννων πάνω στο φως, οι αντιθέσεις γίνονται επώδυνα καθαρές.
1. Τα Χριστούγεννα αρχίζουν με πρόσφυγες· ο Χριστιανικός Εθνικισμός αρχίζει με φόβο για αυτούς.
Σκέφτομαι πολύ τη Μαρία και τον Ιωσήφ αυτή την εποχή. Ίσως επειδή μίλησα με ανθρώπους που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη βία. Ίσως επειδή συνάντησα γονείς που κουβαλούν όλα τους τα υπάρχοντα σε ένα σακίδιο, κι όμως βρίσκουν τρόπο να χαμογελούν στα παιδιά τους.
Η ιστορία που διηγούμαστε το βράδυ των Χριστουγέννων είναι η δική τους ιστορία.
Μια οικογένεια που τρέχει να σωθεί.
Ένα μωρό ήδη σε κίνδυνο.
Ένας κόσμος που θα έπρεπε να τους καλωσορίσει, αλλά δεν το έκανε.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός το αντιστρέφει αυτό. Μας λέει πως οι ξένοι είναι επικίνδυνοι. Πως τα σύνορα μετρούν περισσότερο από τους ανθρώπους. Πως ένα τρομαγμένο νέο ζευγάρι είναι «πρόβλημα» στην καλύτερη περίπτωση, «απειλή» στη χειρότερη.
Μα τα Χριστούγεννα μάς θυμίζουν πως η Αγάπη διασχίζει τα σύνορα πολύ πριν τα χαράξουν οι άνθρωποι.
2. Τα Χριστούγεννα υψώνουν τους φτωχούς· ο Χριστιανικός Εθνικισμός τους αγνοεί.
Δεν είναι εκπληκτικό ότι οι πρώτοι που άκουσαν για τη γέννηση του Ιησού δεν ήταν βασιλιάδες ούτε «σημαντικοί» άνθρωποι, αλλά βοσκοί – άνθρωποι εκτός των ορίων της πόλης και του κοινωνικού κύκλου;
Το μήνυμα των Χριστουγέννων φθάνει πρώτα σ’ αυτούς. Όχι επειδή ήταν ισχυροί, αλλά επειδή δεν ήταν.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός φαίνεται να έχει αλλεργία σ’ αυτό το κομμάτι. Προσπαθεί να ντύσει την πίστη με κοστούμια εξουσίας και φωτογραφίες δημοσίων σχέσεων, λες και ο Θεός εμφανίζεται μόνο εκεί που ο φωτισμός είναι σωστός και οι δημοσκοπήσεις ευνοϊκές.
Αλλά τα Χριστούγεννα επιμένουν: η Αγάπη εμφανίζεται στα χαμηλά μέρη και τους ανθρώπους που σηκώνει μαζί της.
3. Τα Χριστούγεννα λένε την αλήθεια για την Αυτοκρατορία· ο Χριστιανικός Εθνικισμός προσπαθεί να την βαπτίσει.
Ο ύμνος της Μαρίας είναι ολόκληρο κήρυγμα: οι ισχυροί ρίχνονται από τους θρόνους τους, οι πεινασμένοι χορταίνουν και οι πλούσιοι φεύγουν χωρίς προνόμια.
Είναι το είδος τραγουδιού που κάνει τις αυτοκρατορίες να ανησυχούν.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός κάνει το αντίθετο: ντύνει την πολιτική εξουσία με θρησκευτική γλώσσα και θέλει να πιστέψουμε πως αυτό είναι πίστη. Αντιμετωπίζει το έθνος σαν ιερό, τους ηγέτες σαν εκλεκτούς και τη Βίβλο σαν πατριωτικό σκηνικό.
Μα τα Χριστούγεννα δεν προσκυνούν τους θρόνους — τους αποκαλύπτουν.
Μας θυμίζουν ότι η Αγάπη ήρθε να ταράξει την εξουσία, όχι να ευλογηθεί από αυτήν.
4. Τα Χριστούγεννα καλωσορίζουν τους ξένους· ο Χριστιανικός Εθνικισμός φρουρεί τις πόρτες.
Οι Μάγοι ταξίδεψαν μέσα από πολιτισμούς, θρησκείες και γλώσσες για να τιμήσουν ένα παιδί γεννημένο στη φτώχεια. Έδειξαν περιέργεια, ταπεινότητα και ανοιχτότητα. Τα Χριστούγεννα τους τιμούν.
Δεν ρωτούν αν μοιράζονταν την ίδια πίστη ή πολιτικές αξίες. Τους τιμούν επειδή είδαν το ιερό, όχι επειδή πέρασαν κάποιο τεστ καθαρότητας.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός δεν το αντέχει αυτό. Προσπαθεί να μετατρέψει τον Χριστιανισμό σε κλειστή κοινότητα.
Ενώ τα Χριστούγεννα τον μετατρέπουν σε τραπέζι με περισσότερες καρέκλες.
5. Τα Χριστούγεννα κηρύττουν ειρήνη· ο Χριστιανικός Εθνικισμός κηρύττει πολιτισμικό πόλεμο.
Οι άγγελοι ψάλλουν «ειρήνη στη γη». Όχι «πολέμησε περισσότερο». Όχι «κήρυξε πόλεμο στα φλιτζάνια καφέ». Όχι «κάνε τον γείτονα εχθρό».
Ειρήνη στη γη.
Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ κουράστηκα. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να διαστρέφουν την πίστη για να προκαλούν συγκρούσεις εκεί που δεν υπήρχαν. Κουράστηκα να βλέπω τα Χριστούγεννα να χρησιμοποιούνται σαν ρόπαλο. Κουράστηκα από μια πίστη που βασίζεται στον φόβο και παριστάνει το θάρρος.
Τα Χριστούγεννα μάς προσφέρουν έναν άλλον δρόμο.
Πιο ήπιο. Πιο ειλικρινή. Έναν δρόμο που δημιουργεί χώρο για τους άλλους αντί να απαιτεί απ’ αυτούς.
6. Τα Χριστούγεννα ανάβουν κεριά στο σκοτάδι· ο Χριστιανικός Εθνικισμός δείχνει με το δάχτυλο το σκοτάδι.
Τα Χριστούγεννα δεν αρνούνται το σκοτάδι. Το αντικρίζουν κατάματα. Μας λένε: «Να ένα κερί. Να μια υπενθύμιση ότι δεν είσαι μόνος. Να μια υπόσχεση ότι η Αγάπη δεν τα παράτησε.»
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός δεν το κάνει αυτό. Κατηγορεί, στιγματίζει, δείχνει «εκείνους» ως υπαίτιους του σκότους —όποιοι κι αν είναι «εκείνοι» σήμερα.
Η αλήθεια είναι πιο απλή:
Το σκοτάδι είναι κάτι που αντιμετωπίζουμε μαζί, όχι κάτι που χρησιμοποιούμε ο ένας εναντίον του άλλου.
7. Τα Χριστούγεννα υψώνουν τους ξεχασμένους· ο Χριστιανικός Εθνικισμός προστατεύει τους βολεμένους.
Υπάρχει λόγος που ο Ιησούς δεν γεννήθηκε σε παλάτι. Η Αγάπη ήθελε να μας δείξει πού να κοιτάζουμε.
Στα πρόσωπα των ανθρώπων που παλεύουν.
Στις ιστορίες όσων δεν ακούγονται.
Στις κοινότητες που παραβλέπουμε.
Στα μέρη που αγνοούμε μέχρι να χρειαστούμε κάτι από αυτά.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός προσπαθεί να τραβήξει ξανά την ιστορία μέσα στο παλάτι.
Τα Χριστούγεννα την επιστρέφουν στη φάτνη.
8. Τα Χριστούγεννα μας γεμίζουν χαρά· ο Χριστιανικός Εθνικισμός τρέφεται από τον φόβο.
Ο φόβος πουλάει. Ο φόβος ελέγχει. Ο φόβος χειραγωγεί.
Αλλά δεν θεραπεύει ποτέ.
Τα Χριστούγεννα είναι γεμάτα χαρά — όχι επειδή ο κόσμος είναι τέλειος, αλλά επειδή η χαρά μάς δίνει δύναμη να συνεχίσουμε. Η χαρά είναι πράξη αντίστασης. Η χαρά λέει πως η αυτοκρατορία δεν έχει την τελευταία λέξη.
Ο Χριστιανικός Εθνικισμός εμπορεύεται τον φόβο, γιατί ο φόβος είναι πιο εύκολος από την πίστη.
Αλλά τα Χριστούγεννα θεμελιώνονται στο θάρρος.
Πού μας αφήνει αυτό;
Ίσως ακριβώς εκεί που τα Χριστούγεννα θέλουν να είμαστε.
Να επιλέγουμε την Αγάπη αντί του φόβου.
Την κοινότητα αντί του ελέγχου.
Τη φιλοξενία αντί των τειχών.
Την ειρήνη αντί των παιχνιδιών εξουσίας.
Τη χαρά αντί της κρίσης.
Την ευαλωτότητα αντί της κυριαρχίας.
Την αλήθεια αντί της ευκολίας.
Τα Χριστούγεννα μάς θυμίζουν ότι η Αγάπη δεν έρχεται με σημαίες ή θρόνους ή σφιγμένες γροθιές.
Η Αγάπη έρχεται ως μωρό.
Μικρό.
Εξαρτημένο.
Που μπορεί να αγγιχτεί.
Εύθραυστο.
Κι όμως, αυτή είναι η ελπίδα που αλλάζει τον κόσμο.
Αν θέλουμε να τιμήσουμε τα Χριστούγεννα, δεν χρειαζόμαστε άλλον έναν «πολιτισμικό πόλεμο».
Χρειαζόμαστε ένα άλλο είδος θάρρους — αυτό που δημιουργεί χώρο, που υψώνει τους ανθρώπους, που συνεχίζει να επιλέγει την Αγάπη όταν η αυτοκρατορία συνεχίζει να επιλέγει τον φόβο.
Αυτά είναι τα Χριστούγεννα στα οποία πιστεύω.
Και δεν μοιάζουν καθόλου με τον Χριστιανικό Εθνικισμό.
Μοιάζουν με την Αγάπη — που ανάβει ένα μικρό κερί κάθε φορά.
MARK SANDLIN (σελίδα του στο facebook, website: https://athinkingchurch.org/ )
Μετάφραση και δημοσίευση με άδεια του Mark Sandlin